4Duvar

Üniversite yıllarında 4duvar diye depresif bir blogum vardı. Zaten nedendir bilinmez eskiden hep öyle takılmayı severdim. Kahve fallarında hep kötü şeyler görür, slow şarkılardan hoşlanır, platonik aşkların peşinden koşar, hayallerimde şakağıma silah dayar, rüyalarımda yükseklerden atlardım. Çok şükür şimdilerde böyle şeyler yapmıyorum, en azından böyle şeylere vaktim kalmıyor (:

Daha sonra blogcu.com’daki bu hesabımı kapatıp çoğu yazımı da sildim. Şu an neden böyle bir şey yaptım hatırlamıyorum bile.

Geçenlerde aklıma geldi acaba ne halde diye girip baktım. Hesabıma ilk girdiğimde blogcu.com çok bozmuş dedim kendi kendime. Sildiğim yazılarımı da bulamadım zaten. Aklımda kaldığınca hatırladığım bir kaçını google’da arattım.  Özellikle bir tanesinin farklı farklı yerlerde anonim olarak yayınlandığını görünce, burada da paylaşma ihtiyacı hissettim. Eski yılların hatırına buraya bakıyorum.

Bütün sorularda tek şık, ama ben boş bırakıyorum bütün soruları. Vazgeçiyorum bütün sorulardan.Vazgeçiyorum senden. Tek seçenekli bir hayatta, ben bile bile sensizliği seçiyorum. Hayatta boş bıraktığım tek kare, cevabını bildiğim halde yazamadığım tek isim. Sen…

Çoktan seçmeli zamanlarımda ben yanlış olduğunu bildiğim halde seniseçtim. İnat ettim bildiğim doğrularda. Bütün cevap kağıdını adının baş harfiyle doldurdum. Tek sıra, tek düze, sınav, ya da hayat. Adımı yazmadım hiçbir sınav kağıdına. Kimse bilsin istemedim. Gözyaşlarımı kondurdum imza diye, kırmızıya boyadım bütün cevapları, aşkıma buladım hayatımı.

Ama olmadı, hiç bir zaman geçemedim ben bu sınavdan. Direndim, tekrar tekrar aldım aynı dersleri. Tekrar kaldım. Tekrar denedim. Tekrar tekrar adını haykırdım yalnız kaldığımda. ama hiç olmadı. Her defasında disiplin cezalarına çarptırıldım. Bekledim aylarca. Bekleyişler sardı dört bir yanımı, yılmadım.

Şimdi yine önümde sorular. Bütün sorular tek şık ama ben cevap vermeye korkuyorum. adını yazmaya korkuyorum. Bu kez yalnızca adımı yazıyorum. Gözyaşlarımı tükettim. İmzamı atamıyorum. Ama içim parçalanıyor. Kendimi en iyi bildiğim dersten, senden bile bile kalıyorum. Bu kez yazmıyorum adını. Bu kez boş bırakıyorum ben bu hayatı.

Elimde imzalı bir dilekçeyi sana uzatıyorum. Ben bu dersten muaf kalmak istiyorum…

Biraz daha kurcalayınca diğerlerini de buldum. Artık internete nokta koysan silmek mümkün olmuyor. Onlar da şurda.

 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir